nie wiem

naprawde nie wiem jak samotni rodzice dają rade sami... ja jestem na wyczerpaniu - chce żeby to.ś mi zabrał młodego na tydzień i chce odpocząć od codziennego wstawania o 6 rano zajmowania się w nocy, bigania za nim bo opiera sie o szafke i może upaść - naprawde chce troche wolnegood tgo, ze własnie skończyłam prasować i prac a trzeba już od nowa tylko nie wiadomo gdzie to wywieszać bo za oknem wisi trzecie moje pranie... od myslenia co na obiad  na kiedy ugotować... a do tego jeszce dziś w nocy malestwo bolał brzuszek więc miedzy 2-4 lulałam na rękach 11 kg dziecka a od 7 wstałam z nim i padam na ryj a w sumie mam jeszcze dom do ogarnięcia i nie wiem jak pojade do pracy żeby pracować... ponadto właśnie sie dowiedziałam, że te 30h nadgodzin które wypracowalam mam niepłatne - za to mam do odebrania co mnie srednio cieszy,
ja jestem niewyspana to nie mam cierpliwości choc sie staram jednak mam ochote drzeć sie wniebogłosy drzeć kopać i bić, jednak zamiast tego sie uśmiecham do dziecka i zaciskam zęby... nie wiem jak wytrzymam w ten sposób kolejne kilkanascie lat i nic nie zrobie sobie albo jemu... naprawde nei wiem jak samotni rodzice dają rade bez pomocy i mają "miejsce" na humory dziecka

cierpliwość

kcham moje dziecko ale są dni kiedy zastanawiam sie jak to jest, ze gatunek ludzki przetrwał z trym swoim rozdartyym ryjem...
KUPIE KILKA TON CIERPLIWOSCI... KILKA KG SNU I DOBREGO SAMOPOCZUCIA..... cena nie gra roli.. tylko dajcie mi troche cierpliwości bo jak jeszcze raz usłysze tego ryjca to chyba przestane ręczyć a siebie! wrrrrrrrrrrrrr

ćma - napisałam dawno temu - wciąż aktualne

„Jakim cudem tu jesteśmy, jak mogliśmy się spotkać tutaj dzisiaj, jeżeli nie przez prostą grę złudzeń, reguł przyjętych i uznanych, talia kart w rękach obłąkanego…”

J. Cortazar „Gra w klasy ”

Talia kart w rękach obłąkanego…coś mi się odbiło echem, gdy wziąłeś karty i zacząłeś je tasować.

Klap

Klap

Klap

Spadały kolejne karty a my siedzieliśmy gdzieś pomiędzy kolejnym dzwonkiem, dama z królem, dama z jopkiem, gdzieś pomiędzy winem i sercem zaplątani. Talia kart…

Tas

Tas

Tas

Pomiędzy figurami plączą się kolejne numery, a ja widzę tylko krzyże…

I ta ćma, latająca wokoło żarówki. Szczerze mówiąc miałam ochotę zacząć czymś w nią rzucać i krzyczeć, krzyczeć w głos i biegać tak bezładnie jak ta ćma.

Przetasowanie kart- as kier z dwójką wino. Spotkali się gdzieś w środku pomiędzy sercami.

A ja jak zahipnotyzowana mam ochotę patrzeć na tą ćmę.

Ćma… -dziecię nocy. Pozornie bezładny lot zmieniający się w spiralę dążenia ku światłu, nie jest on taki chaotyczny jakby się mogło wydawać. Gdzieś mi się kołacze w głowie, że ona zawsze ma światło po lewej…? Po prawej…? Nie, nie po lewej ! tak po lewej stronie. Ale to tak trudno sobie przypomnieć lawirując pomiędzy tymi dźwiękami kart. Tymi wżynającymi się w umysł ostrymi dźwiękami, brzmiącymi jak wyrok dla tych którzy nie będą mieli dziś szczęścia.

A Ty Mówisz- „ Bo widzisz, my, oni tamci, nie mamy przeciw czemu się buntować. Prawda jest taka, że nie mamy o co walczyć, do czego dążyć….”

dalej cie nie słucham i tylko skwapliwie przytakuję głową.

Widzę to oczyma wyobraźni, to o czym tak mówisz: Dziewczyna przebiegająca na czerwonym świetle, gnająca dokądś; facet z długimi włosami i naszywkami na zielonej torbie uważający, że w ten sposób uchroni świat od gniewu, który wynosimy z domu. Jezus gnijący na krzyżu, z którego ran wycieka czarna krew, wypadek samochodowy ze śmiertelnymi ofiarami, gwałt na siedmioletniej dziewczynce….wszystko to budzi te same emocje co ćma kręcąca się wokoło płomienia, tasowana talia kart- wszystko jest dozwolone, bo zgubiliśmy się w tym gdzieś, zeszliśmy z właściwej ścieżki. Wszystko to jest takie bezpłciowe bez twarzy, bez wyrazu.

Ale ja czuje się bezpiecznie patrząc na ciebie i wdając się w pseudofilozoficzną dyskusję o bezsensie buntu w tych czasach.

I mam ochotę wyjść z tego pokoju- wstać i zobaczyć tych ludzi, uciec zanim zabiję tę ćmę za to przeciwieństwo! Za to, że ona potrafi spalać się w swoim pożądaniu…

spotkanie z W.

https://www.youtube.com/watch?v=8UVNT4wvIGY

ale to była miłość i to jest ból który ciagle pamiętam...


"W miarę upływu czasu będę czuł coraz mniej, wspominał coraz więcej, ale czymże jest wspomnienie, jeśli nie językiem uczuć, słownikiem twarzy i dni, i zapachów, które powtarzają się jak czasowniki i przymiotniki w przemówieniu, ukradkiem przemykając się poza samą rzecz, aż do czystej teraźniejszości"
Julio Cortazar "gra w  klasy"

praca

moja praca polega na: użeraniu się ze współpracownikami, pracownikami, dziećmi, rodzicami, oraz pisaniu w nieskończoność tych samych usterek (których nie naprawiają nie wiem dlaczego) w zeszycie usterek. Ciagle te same problemy ciagle te same wonty jakiś zaklety krąg... pojebana ta praca jak stado gwoździ bez łebków. NIe wiem tez dlaczego tak ciężko o nową pomimo, że szukam...

gorycz

"Polacy nie są obuywatelami drugiej kategorii - kazdy kto pracuje i płaci podatki ma prawo do zasiłku".
To zdanie padło na posiedzeniu PE..
tylko dlaczego w Polsce czuje sie jak obywatel drugiej kategorii - jak to jest, ze na zachodzie mam prawo do zasiłku po 3 miesiącach pray na uz?? a tutaj po 5 latach pracy na uz nie przysługuje mi NIC???
jak to jest, ze Polacy mogą iść do czegoś na wzór angielskiego MOPSu i upomnieć sie o benefit a jak anglik przyjdzie do polskiego MOPSu to zostanie wysmiany chociażby z racji najniższych zarobków...wcale nie dziwie się Anglikom, że chcą ograniczyc chore prawa i chronić własną gospodarkę a że na wyspach jest dużo Polaków to nie dziwie się, ze rozpoczeli wojne - jednak z tej wojny dl amnie jako Polki siedzacej w kraju wynika jedno - tutaj z miejsca czuje sie jak obywatel drugiej ategorii , ciagle mam wrażenie, ze w polsce wspierana jest patologia :/ i nic więcej... :/

i tylko...

żeby mieć e-mail na skrzynce, ten subsytut życia społecznego.....echhh.....